Aslan və balaca it

Lev Tolsto

şəhərdə böyük bir heyvanxana vardı. Bura gələnlərdən tamaşa haqqı olaraq ya pul, ya da vəhşi heyvanlara yedizdirmək üçün it və pişik qəbul edirdilər.

Bir nəfər heyvanlara tamaşa etmək istədi. Küçədən bir it tutub heyvanxanaya gətirdi. Onu tamaşa etməyə buraxdılar, iti isə alıb qəfəsdəki aslanın qabağına atdılar ki, aslan onu yesin.

It quyruğunu qısıb qəfəsin bir küncünə sıxıldı. Aslan yaxınlaşıb onu iylədi.

It dalı üstə uzandı, pəncələrini qaldırıb, quyruğunu oynatmağa başladı.

Aslan pəncəsi ilə ona toxunub çevirdi.

It kənara sıçradı, dal pəncələri üzərində aslanın qabağinda dayandı.

Aslan itə baxır, başını o tərəfə, bu tərəfə çevirir, ona dəymirdi.

Heyvanxana sahibi aslana ət atdı, aslan ətdən bir parça qoparıb it üçün qoydu.

Aslan axşam uzanıb yatanda it də başını aslanın pəncəsi üzərinə qoyub yatdı.

It ozamandan aslanla bir qəfəsdə yaşayırdı. Aslan ona dəymir, birlikdə yeyir, bir yerdə yatır, bə’zən də onunla oynayırdı. Gələn bir kişi öz itini tanıdı. O, itin qaytarılmasını heyvanxana sahibindən xahiş etdi. Heyvanxana sahibi iti vermək istədi, ancaq onu qəfəsdən çıxarmaq üçün çağırdıqda aslan tüklərini qabardıb bağırdı.

Bu qayda ilə aslan ilə it düz bir il qəfəsdə yaşadılar.

Bir il sonra it xəstələnib öldü. O, iti iyləyir, yalayır, onu pəncəsi ilə tərpədirdi. Aslan itin öldüyünü anladıqda birdən sıçradı, tüklərini qabartdı, quyruğunu böyürlərinə vurdu. Qəfəsin divarına atılıb, onun dəmir çubuqlarını, döşəməsini gəmirməyə başladı. Sonra itin yanında uzanıb susdu.

Heyvanxana sahibi iti götürüb aparmaq istəyirdi. Ancaq aslan heç kəsi ona yaxın buraxmırdı. Heyvanxana sahibi fikirləşdi ki, aslana başqa bir it verilsə dərdini yadından çıxarar. Buna görə də qəfəsə başqa bir it buraxdı, ancaq aslan onu o saat parçaladı. Sonra aslan pəncələri ilə əvvəlki ölü iti qucaqladı və beş gün uzanıb yatdı. Altıncı gün aslan da öldü.