Ağşın Ağkəmərlı

Dondurmaçı

Hərgün səhər-səhər pənçərədən yalnız bir səsi eşidirdim.

O səs ilə yüksəlirdi doyğularım; qanadlanardı diləklərim.

Hər gün pənçərədən səhər-səhər yalnız bir səsi eşidirdim.

O səs sankı içimdən duyardım.

Bu gündə pənçərədən səhər-səhər yenə o səsi duydum.

Bu dondurmaçının səsi o biri dondurmaçıların səsinə bənzəmirdi; onun çox-çox fərqli olduğunu hər gün duyardım, bu gündə duyardım.

Dondurmaçı arxasına baxa-baxa uzaqlaşırdı. Sankı pənçərədən mənimlə vidalaşırdı.

Həç düşünmədən, içimdən qərar vərdim. Qapıları ardı- ardına çalarağ... yolun sonunda özümə gəldim.

Özümdən asılı olmayaraq o səsə doğru qaçırdım.

Mən yüksək səslə "dondurmaçı! dondurmaçı!" deyə çağırdım, bağırdım. Ağsaçlı yorqun və kədərli dondurmaçı təkərli soyuducusunu dayandırdı. Mənisə daha yaxınlaşıb bir dondurma istədim.Dondurmanı mənə sarı uzatdı.

Bir an nədənsə o özgün baxışları yanar dağ oldu. Gözlərində dənizlər dalqalanıb tufan oldu; yerin çəkə bilmədigi qədər ağır oldu. Bir "ah" kimi yox, bir toz kimi uçan oldu. Dondurmaçı dondurma satdığını çoxdan unutmuşdu; şəhərin gürültüsünü, insanların ruhsuz fəriyadını, bütün varlığını; bütün gələcəyini, o, çoxdan unutmuşdu. Bir an özünə gəldi; bir söz demiş olsun deyə adımı soruşdu. Mənisə havanı udub utana-utana baxışlarımı yerə dikdim. Bütün vucudumla, bütün varlığımla içimdən qopan bir səsi hayğirmaq istəməyimə baxmayaraq dodaqlarımda yalnız bu sözlər canlandı; "Gün... el, Günel" deyib durdum; baxışlarımı yerdən ayırmadan durdum.

"Sənin nə gözəl adın var" -deyə bir neçə dəfə tikrar etdi: "Günel, Günel." Qaşlarına ilmək vurub, gözlərini qıyıb gülümsəyərək dedi:

-Qızım, nədən utanırsan ki!? Bilirsənmi, sən olmasan elin Günü də Günəşidə olmaz! Sən olmasan hayatın da heç anlamı olmaz! Görünür bu adı sənə atan qoyub.

Dondurmaçı sonunda bir gülüş ərməğan etdi; dondurmaçı pul almadan sürətlə uzaqlaşdı.

Dondurmaç arxasına baxmadan uzaqlaşdı. Mənisə yavaş-yavaş özümü toparlayıb fikrə daldım. "O hardan bilirdi ki mənə bu adı atam qoyub?"

-Deyə dönə-dönə düşündüm nəyə görə indiyə kimi bu sözü kimsə mənə söyləməmişdi? Ah atam! Ah atam! Onun sözü ürəyimin canı oldu, m´ənasız həyatın adı oldu. Düşündüm ki, mən onu hardasa görmüşəm.

Durmadan evə tərəf qaçdım, piləkandan yuxarı dırmandım. Həyəcan dolu sikut içrə anamın əski albomunu açdım. Elə birinci səhifədə o gerçəkliyi öyrəndim. Dondurmaçı mənim atam idi, atam.

*****

Dondurmaçı çoxdan getmişdi. Onu çoxdan yollarda itirmişdim.

Heyif ki, bir daha səhər-səhər onun səsini duymadım.

Bir daha onu dinləmədim. Mən yalnız, yalnız bir daha onu görmək arzusu ilə yaşayıram.