
Nağíli tərif edən Elin ( 12 yaşında )
Bir gün varıdı,
bir gün yoxıdı. Bir dana balaca bağ varıdı. Bağın içində, bir qurbağa, neçə
dana da gül var idi. Bir gün bağın sahibi, bir göyçək gülü buraya
gətirdi.Güllər, çiçəklər və ağaclar o gülün haradan bu bağa gəlməsindən
soruşdular. Ancaq o, gül heç bir söz demirdi. Güllərin biri dedi:
-Bu gül özün
çox tutur. Birisi dedi: o, utanır, birisi dedi: o, bizi tanımır. Hərə bir söz
dedi.Təkcə qurbağa heç nə soruşmurdu. Bir neçə gün keçdi. Kimsə onla danışmırdı.
Bir gecə qurbağa ağlamaq səsi eşitdi. Qurbağa səs tərəfinə gedib, gördü ki,
yeni gətirilən gül, ağlayır.
- Qurbağa
soruşur, nədən ağlayırsan.
- Kimsə məniylə
danışmayır.
-Hamı səni sevir
və istəyirlər sən ilə danışsınlar, ancaq səndən bir cavab almırlar. Gül
güldü- mən gündüzlər yatıb, gecələr ayıq olaram.
Buna görə mən
heç bir səs eşitməmişəm.
Qurbağa tə’əccub
ilə getdi. Sabahı gün o biri güllərə macəranı dedi. Ona görə hamı güllər
fikrə daldılar. O gündən hamı gül ilə yoldaş oldular. Güllər başa düşdülər
ki, o, bir gecə gülü imiş.