Əmiyə bir maçı ver!

Sona Sulduzlu

Bir payız günü axşamüstü bir qız şəhərdən kəndə evlərinə gedirdi. Qız otubusdan endi. O, duranacaqda durdu. Duranacaqdan kəndə meşə qırağı ilə yarım ağac yol idi. Qız bu yolu tək getməsin, duranacaqda dayanıb, ola bilsin bir allah bəndəsinə tuş gəlib, evə tək getməsin. Qurtdan-quşdan başqa qudurmuş insanlar meşələrdə dolu olarmış. Bunu qız düşünüb, yolun qırağında oturduğu yerdə oturdu. O, gələn-gedəni gözdən geçirdi, ancaq bir tanış görə bilmədi. Qorxu canını almışdı. Bir müddətdən sonra bir başqa otubusdan bir neçə kişi endi. Onların içində bir qoca kişi də var idi. Qız sevincək qocadan soruşdu.

-Ay Əmi! Mən də səninlə bu qabaq kəndədək gedə bilərəmmi? Qoca məhəbbətli baxışları ilə:

-Əlbətdə qızım! Dedi.

Qız qocanın ayağı ilə yavaş-yavaş kəndə yola düşdü. Bir azdan sonra, qoca üzünü qıza tutub deyi:

- Qızım, əmiyə bir maç ver görüm!

Qız dedi:

-Ay Əmi! Allah tufağını dağıtsın! Mən maç verən olsaydım, daha nədən bir saat sənin kimi bir qocanı gözlərdim? Deyə acıqlandı.

Qız qocanı dalıda qoydu, getdi. Ancaq bu söz bu kənddən başqa qonşu kəndlərə də yayıldı.

Əmiyə bir maç ver görüm Qızım! diyə kəndlilər bir-birinə zarafat edirlər.

Indi isə, səni oxuyan, Əmiyə bir maç ver görüm!