مظلومتر از رواندا!
roozbeh azadmaram
راس ساعت 12 ظهر روز هفتم آوریل برابر با 19 فروردین ماه، بسیاری از آذربایجانیان جهان در اجابت فراخوان بین المللی عالیجناب کوفی عنان، دبیر کل محترم سازمان ملل متحد همراه عموم ژرف اندیشان وانسان دوستان کشورهای مختلف، برای تکریم خاطره قربانیان مظلوم قتل عامهای مخوف جمهوری رواندا یک دقیقه سکوت نمودند.
10 سال پیش در چنین روزهای سیاهی بدنبال بروز تعارضات شدید قومی در این جمهوری آفریقایی ،نسل کشی خونین 100 روزه ای آغاز شد که موجب قتل نزدیک به 800 هزار نفر از اقوام هوتو و توتسی توسط افراطیون هر دو قوم گردید.شعاع این نبردهای آتشین داخلی در مدتی کوتاه به ماورای مرزهای رواندا رسید و کشورهای بوروندی،کنیا،تانزانیا و کنگو را نیز درگیربرخی آشوبهای کوچک و بزرگ کرد.
اکنون به منظور عدم نسیان حوادث وحشتناک رواندا وتسکین زجرهای عمیق بازماندگان آن فاجعه بزرگ،روزی تحت عنوان «روز بین المللی تامل در باره جنوساید سال 1994 رواندا » اختصاص یافته است.درحال حاضردر مجاورت شهرکیگالی پایتخت غمزده رواندا ، بنای یادبود شایسته ای با مساعدت سازمان ملل متحد بر فراز دامنه های سرسبز« گیسوزی» که گورهای دسته جمعی متعددی را در آغوش خود پناه داده است برپا شده تا خاطرنشان کند که روزی در این سرزمین عده ای انسان بیگناه تنها به دلیل انتساب به دو قوم هوتو و یا توتسی توسط همنوعانشان به فجیعترین وضعی سلاخی و شاید هم زنده بگور شده اند!
من بعنوان یک آذربایجانی خود را همزاد دردمند هوتو ها و توتسی ها می دانم!
بی تردید آتشی که ترکهای مسلمان آذربایجان، طی دهه های گذشته در سینه های پردرد خود از جنایات تکان دهنده همسایگانشان انباشته اند بسیار داغتر از لهیب دردهایی است که توتسیها و هوتوهای سیاه پوست آفریقایی در دامنه های تپه های گیسوزی به خاک سپرده اند!
هوتوها و توتسیها می دانند از این پس هر موقع غم فقدان عزیزان بر دلهایشان سنگینی کند می توانند در روزی که جهان درد جانکاه آنها را به رسمیت شناخته است، غمها و بغضهای خود را با انسانهای نوعدوست پنج قاره تقسیم کنند و یا به بناهای یابود خود در میان جنگلهای سرسبز رواندا پناهنده شوند و بر فراز مزار جان باختگان خود سوگواری نمایند.
اما من بعنوان یک آذربایجانی بسیار مظلومتر از یک رواندایی هستم!
آذربایجان و آذربایجانی طی دو قرن گذشته به کرات آماج هجوم نیزه های راسیسم ارمنی،شوونیزم آریایی و فاشیسم روسی قرار گرفته است.
دهها بار قتل عام و میلیونها نفر کشته، دردنامه ملت مظلومی است که هنوز نیز بی رحمانه بر لبه تیغ تیز جنون پان ارمنیسم،پان آریانیسم و پان اسلاویسم حرکتش می دهند.
کفتارهای راسیست داشناک با تبلیغ بزرگترین دروغهای سیاسی جهان میکوشند تا از طریق افراشتن بناهای متعفن 24 آوریل ، جسد جنایتکارترین قاتلین عصر را در تابوت مقتولین بی گناه آذربایجانی در برابر دیدگان جهان مخمور تشییع کنند!
سگهای شوونیست آریایی در کمال وقاحت در صدد هستند تا قتل عامهای بسیار دهشتناک روز 21 آذرماه را در آذربایجان موجه کنند وبا نام جعلی و نفرت انگیز روز نجات ملی تبلیغ نمایند!
خرسهای فاشیست اسلاو نیز هنوز قفقاز اسلامی را مظلومانه در چنگهای طمع خود می فشارند!
به جرات می توان گفت که در آسیای جنوب غربی ترکهای مسلمان و بالاخص آذربایجانیها مظلومترین ملل هستند.
نسلهای آذربایجان همواره سینه ای مملو از مصایب بغایت تکان دهنده ای دارند که روای جنایات مخوف راسیستها،شوونیستها و فاشیستها است.
اما چگونه و تا به کی می توان به دلیل وزانت ومتانت فوق العاده تاریخی از فوران آتشفشان دردها ورنجهای ملی مانع شد؟!
ایا وقت آن نرسیده است که وارد عرصه سخن شویم و تدریجا و مستمرا همه جنایات بغایت حیوانی کفتارها،سگها و خرسهای هار را برای آگاهی جهانیان فریاد کشیم؟!
بیایید به یاری هم بناهای یادبود فجایع عظمایی را که بر آذربایجانیان، این مظلومترین ملت جهان بی رحمانه روا داشته اند برپا کینم!
دهها بنای یادبود و دهها سالگرد کارنامه جنایتکاران حیوان صفتی است کی طی دویست سال گذشته بیش از 2.5 میلیون نفر تنها از ترکهای مسلمان و مظلوم آذربایجانی به شهادت رسانده اند.
روز 7 آوریل من و نه فقط من ، با تک شاخه گل میخک سرخی که در دست داشتیم در مقابل دفتر سازمان ملل در تهران روبه سوی شهرکیگالی و دامنه های سبز و سرخ گیسوزی ایستادیم و به رسم آذربایجانیان میخک شعله وری را تقدیم جان باختگان روندا کردیم.
اما از خود می پرسیدیم که آیا روزی خواهد رسید که همدرد رواندایی من در کنار سردر سازمان ملل در کیگالی مطابق رسم توتسیها و یا هوتوها روبه سوی تبریزبایستد و شاخه گلی را نثار میلیونها قربانی مظلوم و فراموش شده آذربایجانی کند؟!
بیایید برای تحقق چنین روز بزرگی مبارزه کنیم!
